Hvannatún, Blönduósi

Einar Einarsson (1867-1923) járnsmiður settist að í Einarsnesi árið 1904 og bjó þar til dauðadags árið 1923. Væntanlega hefur hann fljótlega byggt sér smiðju á lóð sinni sem lá að Blöndu sunnanverðri, en Einarsnes er nesið sem skagar lengst út í Blöndu vestan brúar (gegnt húsi númer 16 við Blöndubyggð). Þegar Einar lést árið 1923 eignaðist Lilja Snjólaug Baldvinsdóttir (1875-1960) húsið. Hún var þá orðin ekkja. Hún lét færa húsið á næstu lóð við Einarsnes, lóð Maríu í Maríubæ, og breyta í íbúðarhús, en eftir sem áður var húsið alltaf kallað Smiðjan. Húsið var 4,3 x 3,7 metrar, tvö herbergi, forstofa og eldhús. Blönduóshreppur keypti húsið árið 1937 en seldi Pétri makalausa Andréssyni (1890-1973) það. Honum var gert að flytja húsið árið 1944 og var það þá dregið á vörubíl um 200 metra „upp á tún“. Eftir það var húsið nefnt Hvannatún. Það stóð síðast sunnan við þá götu sem nú nefnist Hnjúkabyggð, talsverðan spöl vestan við fjölbýlishúsið númer 27 við Hnjúkabyggð.¹Jón Arason (2010, 29. apríl og 5. ágúst). Munnleg heimild; Jón Arason (2010, 17. júlí). Tölvupóstur; Skráningarsíða Héraðsskjalasafn Austur Húnavatnssýslu. Akur – Hvannatún Blönduósi. Sótt 11. október 2024 af https://atom.hunabyggd.is/index.php/akur-hvannatun-blonduosi; Bryndís Zoëga og Guðmundur St. Sigurðarson (2007). Fornleifaskráning á Blönduósi, 2. mynd. Byggðasafn Skagfirðinga – Rannsóknaskýrslur 2007/65.

Elísabet R. Lárusdóttir. Héraðsskjalasafn Austur-Húnavatnssýslu. Mynd nr. 04805. Sótt 11. október 2024 af https://atom.hunabyggd.is/index.php/04805-sveinn-bjarnason-1876-elisabet-r-larusdottir-1906-1996-fra-efri-laekjardal.

Síðasti íbúi hússins var Elísabet Ragnheiður Lárusdóttir (1906-1996), sem keypti húsið ásamt systur sinni Sigurlaugu (1897-1973) á árunum 1950 til 1960, þegar Sigurlaug var orðin ekkja. Eftir að Sigurlaug lést árið 1973 bjó Elísabet ein í Hvannatúni. Hún vann við ýmis störf á Blönduósi, m.a. á hótelinu, við rækju- og skelfiskvinnslu og í sláturhúsinu. Elísabet lést árið 1996, ógift og barnlaus. Erfðaskrá hennar varð að fréttaefni, því hún arfleiddi Kattavinafélag Akureyrar að öllum eigum sínum, miklum fjármunum sem engan hafði grunað að hún ætti. Lögerfingjar Elísabetar véfengdu erfðaskrána, sérstaklega þegar á daginn kom að Kattavinafélag Akureyrar var ekki til. Eftir málsmeðferð í Hæstarétti var úrskurðað að fjármunirnir skyldu renna til Kattavinafélags Íslands í Reykjavík.²Egill Hallgrímsson (1997, 1. maí). Elísabet Ragnheiður Lárusdóttir. Húnavaka, 37. árg., bls. 169-170; Kettir fá arfinn (1998, 27. mars). Dagur, 81. og 82. árg., 60. tbl., bls. 5. Húsið var rifið skömmu eftir lát Elísabetar.³Jón Arason (2010, 17. júlí).

Höfundur: Guðlaug Vilbogadóttir.
Síðast uppfært 11. október, 2024

Heimildaskrá

• 1
  Jón Arason (2010, 29. apríl og 5. ágúst). Munnleg heimild; Jón Arason (2010, 17. júlí). Tölvupóstur; Skráningarsíða Héraðsskjalasafn Austur Húnavatnssýslu. Akur – Hvannatún Blönduósi. Sótt 11. október 2024 af https://atom.hunabyggd.is/index.php/akur-hvannatun-blonduosi; Bryndís Zoëga og Guðmundur St. Sigurðarson (2007). Fornleifaskráning á Blönduósi, 2. mynd. Byggðasafn Skagfirðinga – Rannsóknaskýrslur 2007/65.
• 2
  Egill Hallgrímsson (1997, 1. maí). Elísabet Ragnheiður Lárusdóttir. Húnavaka, 37. árg., bls. 169-170; Kettir fá arfinn (1998, 27. mars). Dagur, 81. og 82. árg., 60. tbl., bls. 5.
• 3
  Jón Arason (2010, 17. júlí).